پرواز شامگاهی درناها

و زندگی برجاست

با تعمد خشک جهان به حضور

با تمایل تصویر رو به سمت وجود

با این همه رنگ

این همه نور

زندگی مجازی موجز و پرمعنا

تمدید مجالی برای دوست داشتن

تعویق تداوم دوست داشته شدن

گستره ی هستیست به اندازه ی فرصت نگاه 

.......... 

وقتی که جای کسی که نیست هستی 

یا وقتی که درست جای کسی که هستی نیستی 

داری نوعی زندگی رو تمرین میکنی از جایی که پایان تو و شروع دیگریه، و حالا این من نیستم که این سطور رو مینویسم و در عین حال این سوژه ی نویسنده حتی منتر از منه، ذره ای از تو در منه که باعث میشه بنویسم برای اون ذره ای از من که در توه و باعث میشه دوست داشته باشم، نه، عاشقت باشم. 

این یه دیالوگه که در قالب مونولوگ ارائه میشه. این یه تلاش یه یقین فراموش شده است ، یقینی که به من میگه لحظات رو میشه تا ابد زندگی کرد.